همه قراردادها باید بر اساس حسن نیت باشد ولی در بیمه، داشتن حسن نیت از اهمیت بسیاری برخوردار است. از آنجا که بیمه گر جبران خساراتی را در آینده می پذیرد که از میزان دقیق آنها آگاهی ندارد بنابراین بیمه گذار باید در ارائه داده ها و اطلاعات لازم و بایسته، حسن نیت داشته باشد. وگرنه زیربنای قرارداد بیمه که بر پایه احتمال و اتفاق است زیر سوال می رود. زیرا بیمه گر، بدون آگاهی از میزان خطر و اهمیت آن که قرار بوده بیمه گذار با اظهارات درست خود آنها را برای بیمه گر روشن کند، پوشش بیمه ای می دهد و این توافق و رضایت بیمه گر را مخدوش می کند.
از سوی دیگر رعایت اصل حسن نیت مخصوص  بیمه گذار نیست بلکه بیمه گر نیز باید تعهدات خود را در هنگام صدور بیمه نامه بصورت روشن به  آگاهی بیمه گذار برساند و در بیمه نامه درج نماید تا بیمه گذار از میزان پوشش خود آگاه باشد. ناگفته پیداست که پایبندی به اصل حسن نیت از سوی بیمه گر در هنگام اجرای قرارداد و انجام تعهداتش  بیشتر نمایان می شود.